บทที่ 19 Chapter 3 แค่อยากคุยด้วย [5/6]

[โรม x วีว่า]

2 วันต่อมา...

@ ตึกสถาปัตยกรรม

“เจอกันพรุ่งนี้นะแก”

วีว่าบอกลาเพื่อน ๆ ก่อนจะเดินออกมา เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับหนุ่ม ๆ หลายคนที่มองมา ขณะที่เธอเดินผ่านลานเกียร์ที่มีโต๊ะม้าหินอ่อนจัดไว้ให้นักศึกษานั่งพักผ่อน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นตึกคณะวิศวกรรม ไม่แปลกที่จะมีสายตามองมาที่เธอ เพราะทุกคนที่เคยเที่ยวที่ X PUB จะรู้จักเธอในนาม ดีเจดับเบิล วี เธอชินชากับสายตาเหล่านี้เสียแล้ว

“ขอโทษนะครับน้องวีว่า”

คนตัวเล็กหยุดเดินก่อนจะมองชายหนุ่มตรงหน้า ในมือของเขามีโทรศัพท์มือถืออยู่ ใบหน้าหล่อตี๋ที่เนียนกริบกับรูปร่างสูงใหญ่ทำให้สาว ๆ หันมองได้ไม่ยาก อ่า... คณะวิศวะกรรมนี่มีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้นเลยว่าไหม?

“คะ?”

ร่างเล็กผอมบางในชุดนักศึกษาที่ค่อนข้างเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับหน้าอกของเธอ กระโปรงพลีทใหญ่ที่ยาวเพียงปิดเลยก้นลงมาเล็กน้อย เวลาเดินทำเอาหนุ่ม ๆ หัวใจสั่น ผมบ็อบสั้นสีดำสนิทที่ยาวเท้าคางแหลมทำให้ดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นเท่าตัวประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาแต่กลับแต่งแต้มให้ดูเย้ายวน แต่ท่าทางของเธอกลับหยิ่งเอาเรื่อง ทำให้หลาย ๆ คนยิ่งอยากที่จะลองของ

“พี่ขอถ่ายรูปคู่กับน้องวีว่าหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ”

ชายหนุ่มในชุดเสื้อช็อปกางเกงยีนก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทันที เขาวางมือไว้ที่เอวคอดโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ วีว่าขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัด

แชะ!

“ขอไลน์ได้เปล่า?”

“ขอโทษนะคะ วีว่าไม่สะดวกค่ะ เอาไว้เจอกันนะคะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้ม

“ครับ”

นี่ไม่ใช่คนแรกที่เดินเข้ามาขอไลน์หรือเบอร์ของเธอ และไม่ใช่คนแรกที่กินแห้ว เมื่อสลัดหนุ่มคนเมื่อกี้หลุดแล้ววีว่าจึงรีบสาวเท้าเดินออกมา ถึงกระนั้นก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ที่เขาคุยกับเพื่อนว่า ‘ตัวโคตรหอม’

“คุยกันหน่อยดีไหม? สาวน้อย...”

วีว่าขมวดคิ้วพร้อมกับหันไปยังต้นเสียงก่อนจะเค้นเสียงออกมา “เหอะ!”

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่สนใจ โรมจึงสาวเท้าเข้าหาเธอแล้วกระชากข้อมือเล็กให้เธอหันกลับมา เขาไม่พูดอะไรแถมยังเอาแต่ลากให้เธอเดินตามเขา

“พี่โรม ปล่อย!”

แม้วีว่าจะพยายามบิดข้อมือให้หลุดออกจากพันธนาการ แต่เธอก็ไม่สามารถสู้แรงของคนตัวโตได้ วีว่ารู้สึกเจ็บที่ข้อมือมาก ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งบีบแรงกว่าเดิมจนเธอคิดว่ากระดูกคงแหลกคามือใหญ่แล้ว พอเดินมาจนถึงลานจอดรถโรมสำรวจมองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้ายิ่งหัวเสียหนักกว่าเดิม

“พี่สงสัยเหลือเกินว่าทำไมไอ้พี่ไวน์ถึงยอมให้หนูไปทำงานที่ผับ แถมปล่อยให้หนูแต่งตัวล่อเสือล่อสิงโตแบบนี้อีก”

วีว่าที่เขาเคยรู้จักเป็นคนแต่งตัวน่ารัก ติดไปทางหวานเสียมากกว่า ไม่ใช่คนแต่งตัวเซ็กซี่น่าขยี้แบบนี้ แต่ถึงโรมจะรู้สึกว่าแบบนี้เหมาะกันวีว่าก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมีสิทธิ์มองวีว่าด้วยสายตาแบบหื่นกระหายนี่ แม้จะเป็นหนึ่งในผู้ไม่มีสิทธิ์ แต่โรมก็จะทำให้เขากลับมามีสิทธิ์ให้ได้

“หึ พี่ไวน์เค้าใจดี แถมยังเอาใจเก่ง ฉันขออะไรพี่ไวน์ก็ยอมหมดแหล่ะ” วีว่าพูดด้วยรอยยิ้ม

โรมผลักร่างเล็กเข้ากับต้นไม้ คนตรงหน้าจ้องวีว่าด้วยแววตาโกรธจัด มือหนากำแน่นขึ้น แต่วีว่าก็ทำใจสู้ ไม่กลัวเขา

“หึ”

“อื้อ!”

ชั่วพริบตาริมฝีปากหนาก็ฉกปิดริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสบางเบาบดขยี้กลีบปากนุ่มที่คิดถึงอย่างแรงจนวีว่ารู้สึกเจ็บ เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ทุบที่หน้าอกกว้างแรงเท่าที่จะทำได้ แต่สุดท้ายก็ถูกรวบไว้อยู่ดี เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งโรมจึงยอมปล่อยริมฝีปากอิ่มอย่างเสียดาย

“ทีกับคนอื่นให้กอดให้จับได้ ทีกับผัวทำเป็นดิ้น”

“ฉันจะให้ใครทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เพราะนี่มันร่างกายฉัน” วีว่าบอกออกไปอย่างเหลืออด

“หึ งั้นรำลึกความหลังกันหน่อยเป็นไง หนูคงไม่ลืมผัวคนแรกที่สอนให้เธอรู้จัก... ความเสียว” เสียงทุ่มกระซิบข้างหูเธอก่อนจะงับเบา ๆ ที่ติ่งหูเล็ก

“ปล่อยฉันนะ พี่โรม”

ร่างสูงเบียดเข้าหาร่างบางจนแนบชิด มือหนารวบมือเธอไว้ด้วยมือเดียวส่วนอีกมือก็ลูบไล้ที่บริเวณโคนขาอ่อนเพื่อสั่งสอนเธอ

“อย่าดิ้น”

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยด้วย”